ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Αρθρα

Δελτια Τυπου

Ανακοινωσεις

Εκδηλωσεις

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

7 χρόνια από την φονική έκρηξη στο Μαρί


Συμπληρώνονται σήμερα 7 χρόνια από εκείνο το μαύρο χάραμα της 11ης Ιουλίου του 2011. Εκείνης  της θλιβερής  μέρας  που το σαθρό σύστημα, υπό την Προεδρία Δημήτρη Χριστόφια σκόρπισε τον όλεθρο και την καταστροφή με την έκρηξη στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» και  έντυσε στα μαύρα 12 οικογένειες συμπατριωτών μας. 

 Ήτανε χαράματα, ώρα 5:30 το πρωί, όταν η φονική έκρηξη στο Μαρί, ταρακούνησε ολόκληρη την περιοχή. Μια έκρηξη που άφησε πίσω της πόνο, δυστυχία και αμέτρητα ερωτηματικά.  Μια έκρηξη  που σκόρπισε  τον θάνατο σε 13 συμπατριώτες μας βυθίζοντας την Κύπρο μας για ένα ακόμα Ιούλιο στο πένθος. Λες και το νησί μας είναι καταραμένο εδώ και χρόνια κάθε Ιούλη να ντύνεται στα μαύρα…

Πέρα από τις ανθρώπινες ζωές, η φονική έκρηξη διέλυσε τα πάντα στο διάβα της. Αμέτρητες ήταν οι υλικές ζημιές με μεγαλύτερη την καταστροφή του ηλεκτροπαραγωγικού σταθμού του Βασιλικού. Ανεπανόρθωτη επίσης  πληγή υπέστη και το κύρος του κράτους  το οποίο απόδειξε περίτρανα  πως υπολειτουργούσε. Κανένας όμως δεν τολμούσε να το διορθώσει.

Η απώλεια των 13 συνανθρώπων μας, συγκλονίζει μέχρι σήμερα τον κάθε ένα από εμάς. Για πρώτη φορά ο λαός βγήκε στους δρόμους και φώναζε να αποδοθεί δικαιοσύνη και να τιμωρηθούν οι ένοχοι. Αντιθέτως όμως αντί να οδηγηθούν οι ένοχοι στο σκαμνί και να λογοδοτήσουν, το ίδιο καρκινωματώδες σύστημα φρόντισε με την απόφασή του να αποδείξει πως Κυπριακή Δημοκρατία και κράτος δικαιοσύνης δεν συνάδουν. Αθώωσε αρκετούς από τους ενόχους και συνέβαλε στο να συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθερα οι κύριοι υπαίτιοι.

Μπορεί να έχουν περάσει 7 χρόνια όμως οι συγγενείς των δεκατριών ηρώων αναμένουν ακόμη την δικαίωση. Τι και αν το πόρισμα  της ερευνητικής επιτροπής και η απόφαση του Δικαστηρίου κατεδείκνυαν τους πραγματικούς ενόχους. Τι και εάν ο κόσμος κάθε Δευτέρα βρισκόταν έξω από το προεδρικό και απαιτούσε δικαιοσύνη, τίποτα  δεν συγκίνησε τους ένοχους, με πρώτο από όλους τον πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια ο οποίος αποποιείτο την κάθε ευθύνη  που αναλογιζόταν προς στο πρόσωπο του και παρέμεινε στην διακυβέρνηση της χώρας αντί να παραιτηθεί.

Ως Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ – Κ.Ε.Σ. θεωρούμε πως ακόμη και σήμερα οι ένοχοι πρέπει να οδηγηθούν πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Ακόμη και σήμερα εάν έχουν λίγη ευθιξία για το πώς οδηγηθήκαμε στην τραγωδία της 11ης Ιουλίου, θα πρέπει να λογοδοτήσουν μπροστά στις οικογένειες των 13 συνανθρώπων μας.  Απαιτούμε την παραδειγματική τιμωρία όλων των εμπλεκομένων σε αυτή την τραγωδία.

Πλοίαρχος Ιωαννίδης Ανδρέας
Αντιπλοίαρχος Λάμπρου  Λάμπρος
Αρχικελευστής Κλεάνθους Κλεάνθης
ΕΠΥ Κελευστής Ηρακλέους Μιχάλης
Ναύτης Χριστοφόρου Μιλτιάδης
Ναύτης Χριστοφόρου Χριστάκης
Ναύτης Χαραλάμπους Αντώνης
Αρχιλοχίας Πυρ. Παπαδόπουλος Ανδρέας
Πυροσβέστης Κρόκος Βασίλης
Πυροσβέστης Τταντής Σπύρος
Πυροσβέστης Θεοφίλου Παναγιώτης
Αρχιπυροσβέστης Γιακουμή Γιώργος
Πυροσβέστης Αδάμου Αδάμος

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
Αιωνία τους η μνήμη!!!

Γραφείο Τύπου
Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.
Περισσότερα ...

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

Ο Εθνομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός


Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός γεννήθηκε το 1756 στον Στρόβολο. Σε μικρή ηλικία μπήκε δόκιμος στο μοναστήρι του Μαχαιρά, όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα. Αργότερα μετακινήθηκε στο μετόχι του μοναστηριού στον Στρόβολο και έτσι είχε την ευκαιρία να φοιτά στην «Σχολή Ελληνικών Γραμμάτων Και Μουσικής», στην Λευκωσία. Το 1781 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1783 πήγε μαζί με άλλο ιερωμένο του Μοναστηριού στην Μολδοβλαχία για έρανο υπέρ της μονής Μαχαιρά. Στις παραδουνάβιες ηγεμονίες παρέμεινε συνολικά 19 χρόνια, χειροτονήθηκε ιερομόναχος και φοίτησε σε ελληνική σχολή του Ιασίου.

Επέστρεψε στην Κύπρο το 1802, όπου μετά από σύντομη διαμονή στο μοναστήρι του Μαχαιρά και στο μετόχι του στον Στρόβολο, έγινε Οικονόμος στην Αρχιεπισκοπή. Το 1810 χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Κύπρου και ανέλαβε το δύσκολο έργο της εξόφλησης των υπέρογκων χρεών της Αρχιεπισκοπής. Εν τούτοις δεν δίστασε να δαπανήσει για την ίδρυση «Ελληνικής Σχολής» (στα ανατολικά του κτηρίου της Αρχιεπισκοπής), η οποία εξελίχθηκε αργότερα στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Ταυτόχρονα, ενίσχυσε τα μοναστήρια, φρόντισε την καταπολέμηση της ακρίδας και συνέβαλε στην είσπραξη των φορών των οθωμανικών αρχών κατά τέτοιο τρόπο ώστε να αποφεύγονται οι βιαιότητες τους εις βάρος των Χριστιανών. Επίσης κατόρθωσε να βελτιώσει τα οικονομικά της αρχιεπισκοπής.

Δεν είναι γνωστό πότε μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και από ποιόν. Όμως το 1820 έδωσε στο Φιλικό Δημήτριο Ίπατρο, που τον επισκέφθηκε, υπόσχεση για οικονομική βοήθεια. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ο Υψηλάντης έστειλε το συνεργάτη του Αντώνιο Πελοπίδα να παραλάβει τη «γενναία εισφορά» του Αρχιεπισκόπου, στέλνοντάς του μαζί με τις ευχαριστίες του, και το συνθηματικό μήνυμα ότι «η έναρξη του σχολείου εγγίζει», υπονοώντας τον επικείμενο ξεσηκωμό. Η Φιλική Εταιρεία είχε αποφασίσει, αυτή καθ´ εαυτή η Κύπρος, να μην αναλάβει ένοπλο αγώνα, λόγω κυρίως της γεωγραφικής της θέσης, αλλά να περιοριστεί σε υλική βοήθεια. Ταυτόχρονα κάλεσε τον Αρχιεπίσκοπο «να σκεφθεί πώς να διαφυλάξει το ποίμνιο του από τους κατοίκους εκεί εχθρούς».

Ένα μήνα μετά την έναρξη της επανάστασης, εκδόθηκε σουλτανικό διάταγμα για τον αφοπλισμό των χριστιανών της Κύπρου, που εκτελέστηκε χωρίς αντίσταση. Ο Αρχιεπίσκοπος με εγκύκλιο του, που θυμίζει ανάλογη ενέργεια του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε´, καλούσε τους Έλληνες να υπακούσουν και να παραμείνουν ήρεμοι και αδρανείς. Πέραν της εγκυκλίου, έδωσε και διαβεβαιώσεις στον κυβερνήτη της Κύπρου Κιουτσούκ Μεχμέτ για τη νομιμοφροσύνη των Ελλήνων.

Παρά τις προσπάθειες του Αρχιεπισκόπου να διαφυλάξει την ειρήνη στο νησί, οι τουρκικές αρχές ήταν αποφασισμένες να προχωρήσουν σε ενέργειες εκφοβισμού του λαού. Με αφορμή προκηρύξεις που διένειμε στη Λάρνακα ο Αρχιμανδρίτης Θεοφύλακτος Θησέας, ο Κιουτσούκ κατήγγειλε στην Υψηλή Πύλη ότι οι Έλληνες Κύπριοι ετοίμαζαν επανάσταση, υποβάλλοντας ταυτόχρονα και κατάλογο προγραφών επιφανών προσώπων. Μετά την έγκριση του αιτήματός του, ο Κυβερνήτης προχώρησε σε συλλήψεις, δημεύσεις περιουσιών και εκτελέσεις. Την 9η Ιουλίου άρχισε η μεγάλη σφαγή των αρχιερέων και των προκρίτων του νησιού. Πρώτος απαγχονίστηκε ο Αρχιεπίσκοπος και ακολούθησε ο αποκεφαλισμός των Μητροπολιτών Πάφου, Κιτίου και Κυρηνείας. Τον επόμενο χρόνο ο Σουηδός επισκέπτης Μπέργκρεν έγραψε ότι «η Παναγία ντύθηκε παντού στα μαύρα, πολλά σπίτια ήταν πιτσιλισμένα με αίμα».

Tις τελευταίες συγκλονιστικές στιγμές του Kύπριου Aρχιεπισκόπου περιέγραψε ο Άγγλος περιηγητής Tζων Kάρνε, ο οποίος τον επισκέφθηκε μερικές ημέρες πριν από την εκτέλεσή του. Όπως σημειώνει, όταν τον ρώτησε, γιατί δεν μεριμνούσε για τη σωτηρία του, αφού η πολιτική κατάσταση ήταν τεταμένη και η ζωή του απειλείτο, ο μάρτυρας Αρχιεπίσκοπος του δήλωσε ότι θα παρέμενε για να προσφέρει κάθε δυνατή προστασία στους κινδυνεύοντες Χριστιανούς και πως είχε αποφασίσει, αν χρειαζόταν, να θυσιασθεί μαζί τους. Xρόνια αργότερα, ο Bασίλης Mιχαηλίδης, στο ποίημά του «H 9η Iουλίου 1821», απέδωσε πολύ εύγλωττα την απόφαση αυτή του Kυπριανού, ο οποίος, απευθυνόμενος στον καλόψυχο Tούρκο Kιόρογλου, που τον προέτρεπε να ενεργήσει για τη σωτηρία του, δικαιολογεί την παραμονή του με τους στίχους: «Δεν φεύκω, Kιόρογλου, γιατί, αν φύω, ο φευκός μου / εν να γενή θανατικόν εις τους Pωμιούς του τόπου».

Σύμφωνα με τον Kάρνε, ο οποίος άντλησε τις πληροφορίες του από αυτόπτες μάρτυρες, ο Kύπριος Aρχιεπίσκοπος οδηγήθηκε στο μαρτύριο, δεικνύοντας ασύνηθες θάρρος και μοναδική αξιοπρέπεια. Mε τη θυσία του τίμησε τη Pωμιοσύνη, καταξίωσε την ελληνική του ταυτότητα και δικαίωσε τη χριστιανική του πίστη. Σεμνά, ταπεινά και με αξιοπρέπεια, χωρίς να επιδιώξει τον οίκτο κανενός, προχώρησε γαλήνιος προς τον θάνατο και την αθανασία.

Ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός γνώριζε τον επικείμενο θάνατό του. Ο άγγλος περιηγητής επίσης αναφέρει ότι ο Αρχιεπίσκοπος του είπε: «Ο θάνατός μου δεν είναι μακριά. Ξέρω πως μόνο ευκαιρία περιμένουν, για να με θανατώσουν». Και ενώ γνωρίζει την επικείμενη θανάτωσή του, εκούσια αποφασίζει να παραμείνει στην έπαλξή του, διασώζοντας την αξιοπρέπεια του Έλληνα και αντιμετωπίζοντας το θάνατο ως μια προσφορά προς το έθνος και το ποίμνιό του. Αρνήθηκε να φύγει από το νησί, για να σώσει τη ζωή του, λέγοντας ότι θα παρέμενε, για να προσφέρει κάθε δυνατή προστασία στο λαό του και να χαθεί μαζί του.

Ο ποιμενάρχης της Κύπρου Κυπριανός επεχείρησε να κρατήσει λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στο ευκταίο και το εφικτό, ανάμεσα στη φιλοπατρία και τα ποιμαντορικά του καθήκοντα, υποστηρίζοντας από τη μια την επανάσταση στην Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα αποφεύγοντας να αναμίξει την Κύπρο ενεργά σ´ αυτή. Όμως όποιες και να ήταν οι επιλογές του, οι περιστάσεις και τα πάθη δε θα του επέτρεπαν να αποτρέψει την καταστροφή για το νησί.

Πρώτο θύμα ήταν ο ίδιος. Αρνούμενος να εγκαταλείψει το ποίμνιό του, βάδισε συνειδητά προς την αγχόνη, κερδίζοντας την αθανασία στη συλλογική μνήμη του ελληνισμού. Σ´ αυτή του την απόφαση εκδηλώνεται η ελληνορθόδοξη παράδοση της Κύπρου και συμπυκνώνεται το υπεριστορικό πνεύμα του ελληνισμού στον αγώνα του για την πατρίδα και την ελευθερία. Αυτό το πνεύμα εκφράζει και η απάντηση που έδωσε στις απειλές του Τούρκου κυβερνήτη της Κύπρου περί αφανισμού των Ρωμιών, με την οποία διασώζει ταυτόχρονα και την εθνική μας αξιοπρέπεια:

"Η Ρωμιοσύνη έν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου
Κανένας δεν ευρέθηκε για να την ιξηλείψη
Κανένας γιατί σσιέπει την πού τάψη ο Θεός μου.
Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή όντας ο κόσμος λείψη."

Τα λείψανα του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού και των Μητροπολιτών Πάφου Χρύσανθου, Κιτίου Μελετίου, Κυρηνείας Λαυρεντίου, οι οποίοι εκτελέστηκαν μαζί με τον αρχιεπίσκοπο, φυλάσσονται σε μνημείο στο προαύλιο του ιερού ναού Φανερωμένης Λευκωσίας. Το μνημείο κατασκευάστηκε από μάρμαρο Πεντέλης το 1930.

Ως Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ. τιμούμε σήμερα τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό, τους Μητροπολίτες Πάφου Χρύσανθο, Κιτίου Μελέτιο και Κυρήνειας Λαυρέντιο, καθώς και άλλους Μάρτυρες της 9ης Ιουλίου 1821, γιατί η διατήρηση της ιστορικής μνήμης ενδυναμώνει το Ελληνικό φρόνημα του λαού μας, στοιχείο απαραίτητο στον αγώνα για ανάκτηση του τουρκοκρατούμενου τμήματος του νησιού μας. Ας είναι αιωνία η μνήμη τους.

Γραφείο Τύπου
Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.
Περισσότερα ...

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

Το ολοκαύτωμα στο Κούρδαλι


Σαν σήμερα πριν 60 χρόνια στο Κούρδαλι σκοτώθηκαν, από έκρηξη νάρκης, οι ήρωες του απελευθερωτικού αγώνα, Γεωργιάδης Παναγιώτης, Ανδρέας Πατσαλίδης, Αλέκος Κωνσταντίνου και Κώστας Αναξαγόρα. Τα 4 αυτά παλικάρια θυσίασαν την ζωή τους για ένα και μόνο σκοπό, για την ΕΝΩΣΗ της μεγαλονήσου μας με την μητέρα πατρίδα, με την ΕΛΛΑΔΑ.

Ο Παναγιώτης Γεωργιάδης γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1929 στο χωριό Λειβάδια. Εντάχθηκε στον Αγώνα μέσω της ΟΧΕΝ της οποίας αποτελούσε μέλος. Με την έναρξη του Αγώνα λειτουργούσε ως σύνδεσμος του Αρχηγού Διγενή, με το ψευδώνυμο Ίκαρος. Υπήρξε ενεργό μέλος της οργάνωσης αναπτύσσοντας πολύπλευρη δράση. Βοηθούσε καταζητούμενα πρόσωπα συνεργαζόμενος στενά με τα αδέλφια του, μεταφέροντας τα και αποκρύβοντας τα στο κρησφύγετο στο σπίτι τους. Τον Οκτώβριο του 1956 κατέφυγε στα βουνά όπου ενώθηκε με την ομάδα του Στυλιανού Λένα, όπου κατασκεύαζε εκρηκτικούς μηχανισμούς. Μετά τη σύλληψη του Στυλιανού Λένα και το θάνατο του Δημητράκη Χριστοδούλου, στις 17 Φεβρουαρίου 1957, ο Παναγιώτης Γεωργιάδης κατέφυγε στη Λεμεσό και επανήλθε στο χωριό του στα μέσα Νοεμβρίου 1957, όπου επιδόθηκε στην αναδιοργάνωση της περιοχής, που είχε υποστεί βαρύ πλήγμα λόγω μεγάλου αριθμού συλλήψεων.

Ο Ανδρέας Πατσαλίδης γεννήθηκε στο χωριό Καννάβια, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 14 Αυγούστου 1930. Υπήρξε από τους πρώτους μαχητές της ΕΟΚΑ και έλαβε μέρος στην επιχείρηση "Προς τη Νίκη" στις 23 Νοεμβρίου 1955 με την ομάδα του ήρωα Χρίστου Τσιάρτα, στην ενέδρα στο δρόμο Κακοπετριάς - Σπηλιών. Συνεργαζόταν με τους τοπικούς υπεύθυνους της Οργάνωσης της γύρω περιοχής. Πήρε μέρος στην αφαίρεση ασυρμάτων από το δασικό σταθμό Πλατανιών και στην επίθεση εναντίον του σταθμού αυτού. Απέκρυπτε οπλισμό και πολεμοφόδια, τα οποία διοχέτευε στις περιοχές Πιτσιλιάς, Μαραθάσας και Τροόδους. Φιλοξενούσε αντάρτες στο σπίτι του και προσπάθησε να φτιάξει κρησφύγετο.

Ο Αλέκος Κωνσταντίνου γεννήθηκε στην Κακοπετριά, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 6 Οκτωβρίου 1936 και έζησε στην Αμμόχωστο. Με την έναρξη του αγώνα εντάχθηκε σε ομάδα του εκτελεστικού της Αμμοχώστου. Στο σπίτι του γίνονταν οι συγκεντρώσεις της ομάδας και εκεί, έκρυβε και τον οπλισμό της. Λόγω της θέσης στο στρατό, έκανε παρέα με Άγγλους στρατιώτες, τους φίλευε στο σπίτι του και έτσι δεν κινούσε την υποψία ότι ήταν μέλος της ΕΟΚΑ. Στις 14 Απριλίου 1958, μαζί με συναγωνιστή του, είχαν το θάρρος να εμφανιστούν μπροστά στον σκληρό Άγγλο ανακριτή Ντίαρ και να τον πυροβολήσουν θανάσιμα, κοντά στον κινηματογράφο Ηραίο. Οι συνοδοί του Ντίαρ, δυο στρατιώτες της στρατιωτικής αστυνομίας, καταδίωξαν τους δυο αγωνιστές, οι οποίοι κατόρθωσαν να διαφύγουν. Στη συνέχεια κατέφυγαν στο αντάρτικο, επειδή ο Ντίαρ πρόλαβε να δώσει περιγραφή τους προτού πεθάνει.

Ο Αναξαγόρας Κώστα γεννήθηκε στο χωριό Σπήλια, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 20 Ιουνίου 1935.Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος της ΣΕΚ και του Αθλητικού Συλλόγου "Άρης" Σπηλιών, σωματεία τα οποία ανέδειξε σε εστία εθνικών εξορμήσεων. Διακρινόταν για τον άδολο πατριωτισμό του ο οποίος χαρακτήριζε και όλη του την οικογένεια. "Όλοι μας στην οικογένεια είχαμε βαθιά ριζωμένη μέσα μας την πίστη, ότι Κύπρος θα πει Ελλάδα", αναφέρει χαρακτηριστικά ο πατέρας του. Ήταν από τους πρώτους που πύκνωσαν τη στρατιά της θρυλικής ΕΟΚΑ, μετά την ιστορική μάχη των Σπηλιών, το Δεκέμβριο του 1955. Διατέλεσε σύνδεσμος των ομάδων της ΕΟΚΑ και διατηρούσε κρύπτες για την απόκρυψη οπλισμού της Οργάνωσης. Έλαβε μέρος σε ενέδρες και άλλες αποστολές της οργάνωσης. Χαρακτηριστική είναι η φράση του πατέρα του, όταν άκουσε τον θάνατο του γιου του: "Έχασα τον πρώτο. Έχω αμέσως άλλον, έτοιμο να πάρει τη θέση του στον αγώνα".
Στις 20 Ιουνίου 1958 οι ήρωες σκοτώνονται όταν μια νάρκη, η οποία προοριζόταν για ενέδρα εναντίον των Άγγλων, εξερράγη στα χέρια τους.

Ως Ε.Κ.Φ ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ τιμούμε σήμερα τους 4 αυτούς ήρωες από τους οποίους παραδειγματιζόμαστε και λαμβάνουμε σθένος και δύναμη για να συνεχίσουμε τον αγώνα τον οποίο αυτοί άρχισαν πριν από τόσα χρόνια. Για αυτούς και για όλους όσους θυσιάστηκαν θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, γιατί αυτή είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΛΥΣΗ.
Περισσότερα ...

20 Ιουνίου: Παγκόσμια Μέρα Προσφύγων



Από το 2001 ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, όρισε την 20 Ιουνίου ως την Παγκόσμια Μέρα Προσφύγων.Μια μέρα που δεν θα μπορούσε να μην αφορά και τους συμπατριώτες μας ξεριζωμένους από τα σπίτια τους τον μαύρο Ιούλιο του 1974

Η Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ. εκφράζει την συμπαράσταση της σε όλες τις οικογένειες των Ελλήνων Προσφύγων της Κύπρου, που μετά το 1974, εκδιώχθηκαν με την βία από τις πατρογονικές τους εστίες και σήμερα, 44 χρόνια μετά περιμένουν ακόμα να επιστρέψουν πίσω. Άλλοι έφυγαν με την λησμονιά της επιστροφής, άλλοι γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μέσα στην προσφυγιά.

Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, πρόσφυγες είναι οι άνθρωποι που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να επιστρέψουν στις χώρες τους, εξαιτίας βάσιμου φόβου δίωξης, με βάση τη φυλή, το θρήσκευμα, τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, την εθνικότητά τους ή τη συμμετοχή τους σε μία ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα. Στην Κύπρο μας περισσότεροι από 300 χιλιάδες άτομα σήμερα είναι πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα.

Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά περιμένουν ακόμη την δικαίωση και την επιστροφή στις περιουσίες τους. Η πολιτική μας ηγεσία με δικτατορικό τρόπο, στερεί το δικαίωμα της επιστροφής στο μεγαλύτερο αριθμό των προσφύγων, αφού εμμένει στην επίλυση του κυπριακού προβλήματος βάση τις ρατσιστικής, απάνθρωπης λύσης της Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Οι πρόνοιες της λύσης αυτής, δεν προνοούν την επιστροφή όλων των εκτοπισμένων στα σπίτια τους.

Ως Ε.Κ.Φ ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ. , εναντιωνόμαστε για άλλη μια φορά στη διχοτομική λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και καλούμε την πολιτική μας ηγεσία όπως πράξει το ίδιο. Απαιτούμε, όπως επιστρέψουν όλοι οι πρόσφυγες στις πατρογονικές τους εστίες και όπως αποχωρήσουν όλοι οι σημερινοί παράνομοι σφετεριστές των περιουσιών μας στα κατεχόμενα, έποικοι, μαζί με τα τουρκικά στρατεύματα.

ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

Γραφείο Τύπου
Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.
Περισσότερα ...

Προεκλογικό βίντεο 2016

Ένωση Κυπρίων Φοιτητών Αθήνας-Πειραιά ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.