ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Αρθρα

Δελτια Τυπου

Ανακοινωσεις

Εκδηλωσεις

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Κυριάκος Μάτσης

«Μακαρισμένοι εκείνοι που δρόμους πρωτανοίγουν.
Ευλογημένοι αυτοί που τους ακολουθούν...»

Η μοίρα της Κύπρου έμελλε από το 1955 μέχρι το 1959 να σφραγιστεί με τον τρισένδοξο αγώνα της ΕΟΚΑ και των αθάνατων ηρώων που έψαξαν τα μονοπάτια για να βρουν την λευτεριά. Μέσα από την ιστορία του αγώνα της ΕΟΚΑ, ο κυπριακός ελληνισμός μπορεί σήμερα να περηφανεύεται για τα αμούστακα παλικάρια που πολέμησαν τον Άγγλο αποικιοκράτη και έδωσαν τη ζωή τους για να δουν την πατρίδα μας στην αγκαλιά της βασανισμένης της μάνας. Ένας από τους θρυλικούς ήρωες του ’55-‘59, την μνήμη του οποίου τιμούμε σήμερα, είναι ο Κυριάκος Μάτσης, ο Σταυραετός του Πενταδαχτύλου, ο υψηλός οραματιστής, ο άνθρωπος του οποίου οι αξίες φτάνουν μέχρι τις μέρες μας ως πολύτιμος φάρος και οδηγός.

Ο Κυριάκος Μάτσης γεννήθηκε στο χωριό Παλαιχώρι της επαρχίας Λευκωσίας. Σύντομα άφησε την οικογένειά του για να φοιτήσει στο γυμνάσιο Αμμοχώστου, όπου και γνώρισε τον μετέπειτα υπαρχηγό της ΕΟΚΑ, Γρηγόρη Αυξεντίου. Σπούδασε γεωπόνος στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, αναπτύσσοντας, μάλιστα, πλούσια εθνική δράση. Πρωτοστάτησε σε εκδηλώσεις διαφώτισης του λαού, διαμαρτυρίας κατά του Αγγλικού Προξενείου και υπήρξε ιδρυτής της ΕΦΕΚ Θεσσαλονίκης.

Ερχόμενος στην Κύπρο, έζησε και εργάστηκε στην Αμμόχωστο μέχρι που ξέσπασε ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ. Ο Κυριάκος Μάτσης, με την έντονη δράση του στις κατεχόμενες σήμερα επαρχίες Αμμοχώστου και Κερύνειας, μετατράπηκε σε ζωντανό θρύλο για τον μαχόμενο Ελληνισμό του νησιού. Με το ψευδώνυμο «Μιλτιάδης» ανέλαβε από τις αρχές του φθινοπώρου του 1955 ως παγκύπριος σύνδεσμος μεταξύ του Αρχηγού Διγενή και των τομέων της ΕΟΚΑ. Διετέλεσε τομεάρχης της επαρχίας Αμμοχώστου ενώ από το 1956 μέχρι το θάνατό του είχε υπό την κυριότητά του την επαρχία Κερύνειας.

Στις 9 Ιανουαρίου 1956, μετά από προδοσία, συνελήφθη από τον κατακτητή, βασανίστηκε στα κρατητήρια της Ομορφίτας και του ζητήθηκε να προδώσει τα πολυάριθμα μυστικά της ΕΟΚΑ, τα οποία κατείχε. Κορυφαία, ίσως, στιγμή του μεγαλείου του, ήταν η απάντηση προς τον στρατάρχη Χάρτινγκ, ο οποίος τον επισκέφτηκε προσωπικά στο κελί του. Στην προσπάθειά του ο Χάρτινγκ να τον εξαγοράσει με το ποσό του μισού εκατομμυρίου λιρών, πήρε ως απάντηση την ιστορική φράση από τον Ηρόδοτο που έδωσαν οι Έλληνες στους Πέρσες: «Ού περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής».

Όπως και σήμερα, άλλοι θα επέλεγαν μια διαφορετική φράση από την Ιστορία του Ηροδότου. Θα επέλεγαν το κομμάτι που λέει «πιο κερδοφόρος ο συμβιβασμός με τον Πέρση». Άλλοι, όμως, ανάμεσά τους και ο Κυριάκος Μάτσης επέλεξαν τη συναίσθηση του ιστορικού χρέους, αυτής που πηγάζει από την απάντηση του 480 π.Χ. στις Θερμοπύλες: «Η λαχτάρα της ελευθερίας, μας παρακινεί να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό και να αμυνθούμε, με όση δύναμη κι αν έχουμε».

Μετά τα κρατητήρια της Ομορφίτας, στα οποία πραγματοποιήθηκαν τα σκληρότερα βασανιστήρια κατά τον τετραετή αγώνα της ΕΟΚΑ, ο Κυριάκος Μάτσης μεταφέρθηκε σε εκείνα της Κοκκινοτριμιθιάς. Μετά από πολλά σχέδιά του, κατόρθωσε να αποδράσει, αναλαμβάνοντας εκ νέου τα ηνία του αγώνα στην επαρχία Κερύνειας. Όταν δυο χρόνια αργότερα, την 19η Νοεμβρίου 1958, περικυκλώθηκε στο κρησφύγετό του στο Δίκωμο από τους Βρετανούς, επέλεξε να βροντοφωνάξει «Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας» αντί να παραδοθεί και έτσι χάρισε τη ψυχή του στο βωμό της ελευθερίας. Πέρασε στο πάνθεο των ηρώων του έπους της ΕΟΚΑ, μεταλαμπαδεύοντας στους συναγωνιστές του το πάθος του για αγώνα και στους απογόνους του τον πόθο για επιστροφή.

Εκεί ακριβώς που τρίζει το μέταλλο της αντοχής του ανθρώπου, εκεί που άλλοι περιμένουν το «συμβιβάζομαι» και αντ’ αυτού έρχεται ως απάντηση το «μολών λαβέ», εκεί που η ιστορία διασταυρώνει τα βήματά της ανάμεσα σε ήρωες και αθανάτους, εκεί που οι συμβιβασμοί και ο ρεαλισμός καταπατώνται, εκεί που η σπανιότητα και η ποιότητα συμπίπτουν, εκεί που «το αληθινό μπόι του ανθρώπου μετριέται πάντα με το μέτρο της λευτεριάς», όπως έγραψε ο Ρίτσος, εκεί κανείς θα συναντήσει τους ήρωες της ΕΟΚΑ. Εκεί θα συναντήσει κανείς τον Κυριάκο, γιό του Χριστοφή και της Κυριακούς, που πέθανε για την Ελλάδα και την μνήμη του οποίου οφείλουμε να προσκυνούμε εσαεί.


«Μη ξεχνάτε πως από τη γενιά αυτή θα ξεπηδήσουν οι νέοι Λεωνίδες και οι νέοι Θεμιστοκλήδες, οι νέες Σουλιώτισσες και οι νέες Σπαρτιάτισσες. Μη ξεχνάτε ποτές πως είμαστε Έλληνες. Και σαν Έλληνες ας σταθούμε στο ύψος της ιστορίας μας περήφανοι κι αξιοπρεπείς. Να μη ξεχνάτε ποτές πως εμείς, οι σκλαβωμένοι Κύπριοι Έλληνες πρέπει ν’ ατενίζουμε την Ελλάδα κράζοντάς της πάντα το “άνοιξε μάνα μας γλυκειά, την άφθαρτη αγκαλιά σου κι αγκάλιασέ μας τα φτωχά, τα μαύρα τα παιδιά σου”. Αυτά είναι τα λόγια, που αιώνια θα βροντοφωνάζουμε, έως ότου δούμε την ιστορική μας νήσο στης μάνας μας την αγκαλιά. Κι ύστερα όλοι μας ας εργαζόμαστε για την μεγάλη εκείνη μέρα, κατά την οποία ο ζωογόνος της ελευθερίας άνεμος θα φωτίσει όλους τους σκλάβους λαούς της γης.

Ελληνόπουλα, ας κλείσουμε βαθιά στη ψυχή μας τα αθάνατα αυτά ιδανικά. Έχουμε χρέος ιερό να το κάνουμε αυτό. Εμπρός, λοιπόν, ακρίτες των εθνικών μας επάλξεων. Ας της δώσουμε το κάθε τι. Και τη ζωή μας ακόμα. Γιατί αν πραγματικά μια φορά κανείς πεθαίνει, το να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα, θεία είν’ η δάφνη...»   
Κυριάκος Μάτσης


Γραφείο Τύπου 
Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.
Περισσότερα ...

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Μνημόσυμο Εθνομάρτυρα Κυριάκου Μάτση




Αυτή την Κυριακή 19/11/2017 η ΕΚΦ ΔΡΑΣΙΣ - ΚΕΣ τελεί το μνημόσυνο του Εθνομάρτυρα Κυριάκου Μάτση στον Ιερό Ναό Αγίου Θωμά στο Γουδί, στις 10:30.
Περισσότερα ...

Κακοκαιρία στις περιοχές Δυτικής Αττικής


Σφοδρή κακοκαιρία έπληξε περιοχές της Δυτικής Αττικής με αποτέλεσμα να χάσουν την ζωή τους 16 ανθρώποι, και άλλοι 21 να τραυματιστούν. Επίσης, σημειώθηκαν πολλές καταστροφές σε σπίτια και περιουσίες.
Ως ΕΚΦ ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στους συγγενείς των θυμάτων και την στήριξη μας στους κατοίκους των περιοχών.
Ζητούμε από την πολιτεία να λάβει τα κατάλληλα μέτρα ώστε να αποζημιωθούν οι κάτοικοι για τις περιουσίες τους. Είναι ευθύνη του κράτους να προβεί επιτέλους στα απαραίτητα έργα ώστε να μην επαναληφθούν ανάλογες καταστροφές.
Περισσότερα ...

Αντικατοχική πορεία καταδίκης ψευδοκράτους


Πραγματοποιήθηκε για μια ακόμη χρονιά η αντικατοχική πορεία καταδίκης του ψευδοκράτους από τους φοιτητές της Αθήνας. Η ΕΚΦ ΔΡΑΣΙΣ - ΚΕΣ ανέλαβε όπως πάντα να βγάλει στους δρόμους της πρωτεύουσας τους Κύπριους φοιτητές. Το έκτρωμα του Ντεκτάς καταδικάστηκε με συνθήματα και πανό ανάλογου περιεχομένου. Παραδώσαμε ψήφισμα στην τουρκική πρεσβεία και ακολούθως βρεθήκαμε έξω από το Σύνταγμα όπου οι φωνές μας αντιχούσαν μέσα στην Βουλή και ζητούσαν από την μάνα Ελλάδα να σκεπάσει τα παιδιά της στην Κύπρο.
Η αντικατοχική-αντιομοσπονδιακή φωνή δεν θα σιγάσει ποτέ. Υπενθυμίζουμε προς πάσα κατεύθυνση πως ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι την τελική δικαίωση και δεν θα συμβιβαστούμε με τίποτα λιγότερο από μια Κύπρο πέρα για πέρα ΕΛΕΥΘΕΡΗ για πάντα ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Χίλια χρόνια κι αν περάσουν δεν πεθαίνουμε σκλάβοι.


50 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ
ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΣΠΙΘΑΜΗ
Περισσότερα ...

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Εκδήλωση και Πορεία καταδίκης της ανακήρυξης του ψευδοκράτους


Η Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ - Κ.Ε.Σ. διοργανώνει εκδήλωση και πορεία για την καταδίκη της παράνομης ανακήρυξης του ψευδοκράτους στα Άγια Χώματα της Ελληνικής μας Κύπρου.

Τρίτη 14/11/2017 στις 19:00: Εκδήλωση με ομιλητή τον Δρ Χριστόδουλο Κ. Γιαλλουρίδη, Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών, Επικοινωνίας και Πολιτισμού Παντείου Πανεπιστημίου και εκ των ιδρυτών της παράταξής μας.

Θα αναλυθούν οι θεματικοί άξονες: 
∙Καταταδίκη της παράνομης ανακήρυξης του ψευδοκράτους 
∙Η σημασία απαγκίστρωσης από την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία
∙Γεωπολιτικές Εξελίξεις στην περιοχή μας και η ανάγκη αλλαγής στρατηγικής 


Τετάρτη 15/11/2017 στις 18:00: Συγκέντρωση στο Οίκημα ΔΡΑΣΙΣ ΚΕΣ και αναχώρηση για την Τουρκική Πρεσβεία.


Σε καλούμε για άλλη μια χρονιά να πορευτείς μαζί μας για να περάσει προς πάσα κατεύθυνση το μήνυμα πως ο Ελληνισμός της Κύπρου δεν ξεχνά. ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ - ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ και δεν συμβιβαζόμαστε με κάτι λιγότερο από την απελευθέρωση!


Ας τους δώσουμε να καταλάβουν πως η αντιομοσπονδιακή φωνή δεν θα σταματήσει, όσο και αν την πολεμούν, όσο κι αν θέλουν να την κάνουν να σωπάσει. Καιρός να ξυπνήσουμε εμείς οι φοιτητές να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, όπως άλλωστε λέει και η ιστορία της παράταξης μας, αφού οι εθνοπροδότες πληθαίνουν και αυξάνονται ραγδαία στην Κύπρο, που ετοιμάζουν το έδαφος στην μισητή τουρκία για να καταλάβει όλο το νησί. Γιατί Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΘΕΣΗ ΣΕ ΧΩΜΑ ΙΕΡΟ, ΣΕ ΧΩΜΑ ΠΟΥ ΠΟΤΙΣΤΗΚΕ ΜΕ ΑΙΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ.


Περισσότερα ...

Υποβολή αιτήσεων για μεταφορά εκλογικών δικαιωμάτων


Η Ε.Κ.Φ ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ σας ενημερώνει ότι στις προσεχείς προεδρικές εκλογές της 28ης Ιανουαρίου 2018 και σε τυχόν επαναληπτική εκλογή θα λειτουργήσουν εκλογικά κέντρα στο εξωτερικό για τους εκλογείς που είναι ήδη εγγεγραμμένοι στον εκλογικό κατάλογο ή θα εγγραφούν μέχρι τις 18 Δεκεμβρίου 2017.

Για τη μεταφορά των εκλογικών δικαιωμάτων σε άλλη πόλη θα πρέπει να υποβληθεί αίτηση στον πάρακατω σύνδεσμο:
Αίτηση

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή μέσω του ηλεκτρονικού μας ταχυδρομείου info@drasis-kes.org



ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ
Περισσότερα ...

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Ο τραγικός θάνατος του υπολοχαγού Χαράλαμπου Χαραλάμπους


Η 5η Νοεμβρίου 2009 είναι μία από τις μελανές σελίδες της Εθνικής Φρουράς. Ένα μέλος της έπεσε εν ώρα καθήκοντος. Ο υπολοχαγός Χαράλαμπος (Πάμπος) Χαραλάμπους, 29 ετών τότε, έφυγε από τη ζωή τόσο ξαφνικά και αδόκητα βυθίζοντας στο πένθος τους γονείς, την αδελφή και τη σύζυγο του.
Ήταν πριν οκτώ χρόνια,  αυτή την μέρα, στο φυλάκιο στην πρώτη γραμμή της Λευκωσίας, ακριβώς απέναντι από τους εισβολείς και τον προμαχώνα «Ρόκας», κοντά στην Πύλη Πάφου, στο γνωστό φυλάκιο της Cyta, όταν στις 10:50 το πρωί κατά την καταμέτρηση πολεμικού υλικού ακούστηκε μια εκκωφαντική έκρηξη στο χώρο των πυρομαχικών του φυλακίου.
Το κακό είχε ήδη γίνει και ο 29χρονος υπολοχαγός έπεσε νεκρός, ακρωτηριασμένος στα δυο του χέρια και με ένα βαθύ τραύμα στην καρδιά.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα  είχε στα χέρια του τη μοιραία οπλοβομβίδα όταν ακούστηκε ένα παράξενο κλικ στο εσωτερικό του χωνιού της. Κάτι σαν να όπλισε ο πυροκροτητής και η αντίστροφη μέτρηση άρχισε. Ο δόκιμος Αντρέας Χριστοδούλου στα 4 με 5 λεπτά που μεσολαβούν μόλις πρόλαβε να του πει «μήπως και εκραγεί, κύριε λοχαγέ». Έκανε τρία βήματα προς τα πίσω μαζί με άλλους δύο στρατιώτες την ίδια στιγμή που ο υπολοχαγός ίσως προσπαθούσε να κάνει κάτι. Σύμφωνα με ό,τι είπε στον πατέρα του Γιώργο Χριστοδούλου ο νεαρός δόκιμος, είδε τον υπολοχαγό να παίρνει τη χειροβομβίδα κοντά στο στήθος του και να την κρύβει με τα χέρια και το σώμα του. Είχε καταλάβει ότι η έκρηξη θα ακολουθούσε την επόμενη στιγμή και θέλησε να σώσει τους άλλους. Θέλησε να σώσει τα άλλα τρία παιδιά που ήταν μαζί του στο στενό και αποκλεισμένο χώρο των πυρομαχικών.
Ακολούθησε η έκρηξη και ο δόκιμος με τους δύο στρατιώτες βρέθηκαν εκτός του χώρου που πνίγηκε μέσα σε καπνούς σκόνες και θραύσματα. Ο δόκιμος γύρισε μετά από λίγα δευτερόλεπτα πίσω και βρήκε διαμελισμένο το λοχαγό του σε μια λίμνη αίματος, πεσμένο μπρούμυτα.
Γραφείο Τύπου
Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ - Κ.Ε.Σ.
Περισσότερα ...

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

29η OKTΩΒΡΙΟΥ – ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΩΝ


Η 29η Οκτωβρίου είναι ημέρα τιμής στους αγνοούμενους της βάρβαρης εισβολής όπως κηρύχτηκε από την βουλή το 2010. Είναι ημέρα μνήμης απέναντι στους εκατοντάδες (1619 πρίν τις ταυτοποιήσεις) συμπατριώτες μας που κατατάχθηκαν στον μακάβριο εκείνο κατάλογο των ανθρώπων που η τύχη τους δεν εξακριβώθηκε μετά το καλοκαίρι του 1974. Άλλοι ήταν στρατιώτες που αιχμαλωτίστηκαν, άλλοι ήταν άντρες άμαχοι, γυναίκες, ηλικιωμένοι και παιδιά… Ότι και να ήταν όμως ο καθένας, κάποιοι τους περίμεναν να γυρίσουν, κάποιοι τους περιμένουν ακόμη!

Με βάση διάφορες μαρτυρίες στον κατάλογο των αγνοουμένων υπήρχαν και 611 άτομα που ήταν άοπλοι πολίτες που είχαν συλληφθεί ενώ βρίσκονταν στα σπίτια τους ή σε μέρη όπου είχαν καταφύγει για να προφυλαχθούν από τις μάχες. Οι υπόλοιποι ήταν αιχμάλωτοι αγνοούμενοι που είτε συνελήφθησαν ως αιχμάλωτοι πολέμου και έστω και εάν περιλήφθησαν στον κατάλογο των απελευθερωθέντων δεν ελευθερώθηκαν ποτέ, είτε άτομα που αναγνωρίστηκαν σε φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν στον τούρκικο τύπο αλλά οι κατοχικές αρχές δεν είχαν δώσει καμία πληροφορία για την τύχη τους, είτε πρόσωπα που αναγνωρίστηκαν από άλλα πρόσωπα που είχαν ελευθερωθεί αργότερα.

Τόσα χρόνια έχουν περάσει και η τύχη των περισσότερων από αυτούς δεν έχει εξακριβωθεί. Παρόλο που υπάρχουν πολλές αδιάσειστες μαρτυρίες και αποδείξεις ότι αρκετοί αγνοούμενοι βρίσκονταν στην ζωή και κρατούνταν από τον τουρκικό στρατό μετά το τέλος του πολέμου, η Τουρκία αρνήθηκε να συνεργαστεί για να εξακριβωθεί η τύχη αυτών των προσώπων. Έστω και εάν έγιναν εκκλήσεις από πολλούς διεθνείς οργανισμούς τίποτα δεν ήταν ικανό να ευαισθητοποιήσει τους αδιάλλακτους και απάνθρωπους βαρβάρους. Οι τούρκοι είναι λαός με ποινικό μητρώο και οι φωτογραφίες των αγνοουμένων θα είναι εκεί να το αποδεικνύουν για πάντα.

Μετά από τόσα χρόνια όλοι έχουμε υποχρέωση να θυμόμαστε! Οι βάρβαροι ασιάτες  δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο, δεν καταλαβαίνουν από ανθρώπινο πόνο και ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι χρέος όλων μας να είμαστε δίπλα από τις οικογένειες των αγνοουμένων και να καταδικάζουμε τον Αττίλα μέχρι να εξακριβωθεί η τύχη και του τελευταίου ανθρώπου από αυτό τον καταλόγου.

Ως Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ - Κ.Ε.Σ. ευχόμαστε ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των αγωνιστών και των αγνοούμενων που δεν ζουν. Ταυτόχρονα δεν θα σταματήσουμε να απαιτούμε να καταδικαστεί η απάνθρωπη Τουρκία για τις πράξεις της αυτές, που είναι ενάντια στην οικουμενική διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ας γίνει επιτέλους μια ολοκληρωμένη διαδικασία για να εξακριβωθούν οι έρευνες που θέλουν κάποιους αγνοούμενους να είναι ζωντανοί. Ας διατηρεί την μνήμη των αγνοουμένων, η ελληνική και κυπριακή πολιτεία σε εγρήγορση. Ίσως κάποιος από αυτούς να ΖΕΙ, ΙΣΩΣ!

Γραφείο Τύπου
Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.
Περισσότερα ...

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Η ένδοξη, του Έθνους, επέτειος της 28ης Οκτωβρίου


«Άρματ’ αν σου λείπουν και κανόνια, σου περσεύει η πίστη κι η καρδιά.
Τρεις χιλιάδες ένδοξα όλα χρόνια, τη χρυσή σου αγιάζουν λευτεριά.
Μα, γλυκιά μου Ελλάδα, δεν πεθαίνεις, όπως δεν επέθανες ποτέ.
Ζεις αιώνια κι όλους ανασταίνεις, όταν ξαναλές Μολών λαβέ...»

Τιμούμε σήμερα μια από τις ενδοξότερες επετείους της ελληνικής μας ιστορίας, το Έπος του 1940 και του μεγαλειώδους ΟΧΙ των Ελλήνων εναντίον των Ιταλών του Μπενίτο Μουσολίνι. Η ημέρα αυτή συγκαταλέγεται στις δοξασμένες σελίδες του έθνους μας, όχι μόνο επειδή οι Έλληνες υπήρξαν συνεπείς μπροστά στις απειλητικές διαθέσεις του φασιστικού καθεστώτος της Ιταλίας, αλλά κυρίως διότι η 28η Οκτωβρίου προσθέτει έναν ακόμα πολύτιμο κρίκο στην μαρτυρική μας ιστορία και παράδοση. Στις βουνοκορφές της Πίνδου, από το Αργυρόκαστρο και τους Αγίους Σαράντα, μέχρι το Τεπελένι και την Κορυτσά, επαναλήφθηκε το «Μολών Λαβέ» του Λεωνίδα, η άρνηση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου να παραδοθεί το 1453 και το «Ελευθερία ή Θάνατος» των αγωνιστών του 1821. Αναμφίβολο γεγονός, λοιπόν, και αιτία υψίστης εθνικής υπερηφάνειας πρέπει να θεωρείται σήμερα η μακραίωνη και αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού.

Ως Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ - Κ.Ε.Σ, τιμούμε, επίσης, σήμερα τους νεκρούς του αλβανικού μετώπου και κλίνουμε το γόνυ ευλαβικά μπροστά στη συνεισφορά και των Ελληνίδων γυναικών του ελληνοϊταλικού πολέμου. Αποτίνουμε φόρο τιμής στους θυσιασθέντες Κύπριους τελειόφοιτους της Ιατρικής Σχολής, εθελοντές πολεμιστές, Λουκή Λιασίδη και Βαρνάβα Σιερίφη, καθώς και σε όσα παλικάρια έπεσαν ηρωικώς μαχόμενα για την ελευθερία της Ελλάδος. Οι νεκροί του αλβανικού μετώπου και η Ελλάδα του 1940, στο σύνολό της, θύμισαν στο παγκόσμιο ότι ο λαός αυτός γέννησε και ανέθρεψε όντως Μαραθωνομάχους, Σαλαμινομάχους και Διάκους. Μπορεί την ντροπιαστική ήττα που επέφερε στον Μουσολίνι η Ελλάδα να ακολούθησε η εισβολή των ναζιστικών δυνάμεων του Χίτλερ, ωστόσο, στα βουνά της Πίνδου γράφτηκε με ανεξίτηλα γράμματα το έπος του ’40.

Το μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου, σήμερα περισσότερο από ποτέ, αποτελεί διδακτικό και διαχρονικό αγαθό για τις ψυχές μας. Οφείλουμε πέραν των λόγων και των καθιερωμένων εορτασμών να ενσταλάξουμε στο νου μας το πραγματικό νόημα και την ιερά παρακαταθήκη που μας παρέδωσαν οι πρόγονοί μας. Πλάι στις θυσίες και στο υπερήφανο ΟΧΙ του ’40 δεν χωρούν ούτε τα ΝΑΙ των πολιτικάντηδων σε Κύπρο και Ελλάδα, ούτε οι συμβιβασμοί σε θέματα εθνικής ανεξαρτησίας και κοινωνικής αξιοπρέπειας. Όσοι υπερασπίστηκαν μαχόμενοι την ποτισμένη από κόκκαλα γη της πατρίδας μας και ύψωσαν την Ελλάδα στο κορυφαίο βάθρο της δόξης και του θαυμασμού, θα αποτελούν εσαεί τον εθνικό μας πλούτο. Όσοι γονυπετείς συμβιβάζονται με τους εχθρούς του τόπου, ξεχνώντας τα πάμπολλα ιστορικά μαρτύρια σύμπαντος του Ελληνισμού και οδηγώντας έναν ολόκληρο λαό στην καταστροφή, είτε αυτή ονομάζεται εθνική, είτε οικονομική, ας παραμείνουν ανδρείκελα των ξένων αρπακτικών.



«Ἀνδρεῖοι ἐσεῖς πού πολεμήσατε καί πέσατε εὐκλεῶς·
τούς πανταχοῦ νικήσαντας μή φοβηθέντες...»


Γραφείο Τύπου
Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ - Κ.Ε.Σ.
Περισσότερα ...

Η γαλανόλευκη!


Έτσι αποκαλείται η σημαία του Έθνους μας από τους απανταχού Έλληνες σε όλη τη γη και στις 27 Οκτωβρίου παραμονές του ΟΧΙ τη γιορτάζουμε και την τιμούμε ως το Εθνικό μας σύμβολο.

Η σημαία της Ελλάδος εμφανίζεται πάντα σε ιστό και περιέχει οριζόντιες και εναλασσόμενες λωρίδες  χρώματος λευκού και γαλάζιου και πάνω αριστερά σε ένα γαλάζιο τετράγωνο φόντο υπάρχει ένας λευκός σταυρός. Ο αριθμός των λωρίδων είναι 9 δηλαδή όσα και τα γράμματα της λέξης ελευθερία. Τόσες είναι και οι συλλαβές της φράσης Ελευθερία ή Θάνατος. Ο σταυρός συμβολίζει το επίσημο θρήσκευμα της χώρας που είναι ο χριστιανισμός. Η ελληνική σημαία πήρε τη σημερινή μορφή της το 1978 καθώς από το 1822 χρησιμοποιείτω η γαλανή τετράγωνη με το λευκό σταυρό στη μέση.

Η σημαία παρ’ όλα αυτά δεν είναι ένα κομμάτι  υφάσματος όπως πολλοί θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε σήμερα. Ούτε είναι ανταλλάξιμη όπως πολλοί πολιτικοί για προσωπικά τους συμφέροντα δέχτηκαν να την αντικαταστήσουν στο πρόσφατο παρελθόν. Η σημαία είναι ένα σύμβολο που ενσαρκώνει ένα σωρό συναισθήματα και τη συναντάς παντού από κυβερνητικά κτήρια και γήπεδα έως σε φυλάκια στην πράσινη γραμμή και στις βραχονησίδες.

Είναι το ιερότερο και πιο τιμημένο έμβλημα της ιστορίας μας και αντιπροσωπεύει όλες τις θυσίες των ηρώων που αγωνίστηκαν για την Ελλάδα και για μια Κύπρο Ελεύθερη και Ελληνική. Είναι ένα σύμβολο που το αντίκρισμα του προκαλεί συγκίνηση, δέος και περηφάνια. Η φράση Ελευθερία ή Θάνατος δεν πηγάζει απλά από των αριθμό των λωρίδων. Είναι ο προαιώνιος όρκος που στη σημαία ορκίστηκαν οι οπλαρχηγοί το 1821 αφυπνισμένοι μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς.

Κατά την  περίοδο σκλαβιάς στο νησί μας η Ελληνική σημαία ήταν συνδεδεμένη με την ελευθερία και ενέπνευσε εκατοντάδες παλικάρια να λάβουν μέρος στον επικότερο αγώνα της Κύπρου, και πολλά ήταν τα παλικάρια που θυσιάστηκαν. Άλλοτε ήταν μαθητές και άλλοτε οικογενειάρχες που πέθαναν κρατώντας την στα χέρια επιθυμώντας την Ένωσιν.

Αλήθεια ποιος άλλος λαός ανά την υφήλιο τιμά τη σημαία του και την ελευθερία της πατρίδας του με την ίδια του τη ζωή; Σε ποιο άλλο μέρος ανά την υφήλιο εκτός από την Ελλάδα θα βρεις ανθρώπους έτοιμους να θυσιαστούν για την σημαία τους προστατεύοντάς την απλά και μόνο για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού; Όχι σαν αγαθό πολύτιμο με χρηματική αξία αλλά ως σύμβολο υψηλών ιδανικών όπως η πατρίδα η ελευθερία η θρησκεία!

Γι’ αυτό και εμείς, οι αφυπνισμένοι ελληνόψυχοι νέοι πρέπει να προστατεύσουμε μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματος μας τα ιδανικά και τις αξίες που συμβολίζει η σημαία μας. Δεν θα ανεχτούμε ούτε άλλα παζαρέματα ούτε άλλες προσβολές σε βάρος της και όσοι αγχώνονται στη θέα της και νομίζουν ότι μπορούν να ξεγράψουν από το νησί τα 4000 χρόνια Ελληνικής ιστορίας του να είναι σίγουροι ότι θα μας βρουν μπροστά τους.

…Μιαν ημέρα σαν κι’ ετούτη, την ολόφωτη κι ωραία
ξεδιπλώθηκε και πάλι η γαλάζια μας σημαία
 που ’χει τ’ ουρανού το χρώμα και σκεπάζει τ’ άγιο χώμα
 που ελεύθερος πατάς,
κι έτσι με χαρά κι ελπίδα  για μιαν ένδοξη πατρίδα 
η σημαία κυματίζει μ’ ένα ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ.
Μιαν ημέρα σαν ετούτη δοξασμένη κι ισχυρή
κι έτσι σαν την αντικρίζεις  έτσι πάλι την γνωρίζεις,
«την γνωρίζεις απ’ την κόψη του σπαθιού την τρομερή».

Κωνσταντίνος Λοΐζου
Οικονομικής Επιστήμης 

*Το άρθρο έχει γραφτεί για το περιοδικό "ΔΡΑΣΙΣ" τεύχος 33 και βρίσκεται στην σελίδα 56

Περισσότερα ...

Η γιορτή της Ελληνικής Σημαίας


Σήμερα 27 Οκτωβρίου γιορτάζουμε και τιμούμε την ένδοξη Ελληνική Σημαία. Το κάθε μπαλκόνι σήμερα, σημαιοστολίζεται με την γαλανόλευκη περηφάνια του Έθνους μας.

Η πρώτη Ελληνική σημαία με τον λευκό σταυρό και σε γαλανό φόντο σχεδιάστηκε, ευλογήθηκε και υψώθηκε στη Μονή Ευαγγελίστριας στη Σκιάθο το 1807 όταν σε αυτήν ο μοναχός Νήφωνας όρκιζε τους οπλαρχηγούς του έπους του 1821. Η σημαία αυτή, αφού καθορίστηκε από το Σύνταγμα της Επιδαύρου το 1822, απoτελούσε την μόνη επίσημη Ελληνική σημαία εώς το 1878 οπότε και υιοθετήθηκε η ‘’ΝΑΥΤΙΚΗ’’, αυτή δηλαδή με τις οριζόντιες λευκές και γαλάζιες γραμμές.
Το ριγωτό πρότυπο επιλέχτηκε λόγω της ομοιότητας του με τη θάλασσα που περιβάλλει την Ελλάδα. Τα χρώματα της σημαίας, γαλάζιο και λευκό, συμβολίζουν το γαλάζιο της Ελληνικής θάλασσας και το λευκό των κυμάτων.

Πάνω αριστερά υπάρχει ο λευκός σταυρός που συμβολίζει την αφοσίωση των Ελλήνων στην Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη, καθώς και τη συμβολή της Εκκλησίας στο σχηματισμό του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους. Η Ελληνική σημαία αποτελείται από 9 οριζόντιες γραμμές όσες και οι συλλαβές του συνθήματος της Ελληνικής Επανάστασης, ‘’Ελευθερία ή Θάνατος’’.

Σε όλους τους αγώνες του Έθνους, οι Έλληνες πολέμησαν και υπερασπίστηκαν με την ζωή τους αυτό το ιερό σύμβολο. Τρανό παράδειγμα το 1821, όταν ο Ελληνισμός ξεσηκώθηκε ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Ελληνική Σημαία πρωτοστατούσε σε κάθε μάχη για την υπεράσπιση των εδαφών. Στο πλάι της Μητέρας Πατρίδας βρέθηκε σύσσωμος ο λαός της Κύπρου τόσο στο πεδίο των μαχών, όσο πνευματικά και οικονομικά. Ελληνικές σημαίες κοσμούσαν κάθε σπίτι του νησιού μας.

Το 1940 ο ελληνικός λαός ορκίστηκε στην γαλανόλευκη πως θα υπερασπίζονταν με όλες του τις δυνάμεις την τιμή και την Ελευθερία της Πατρίδας.

Η ιστορία μας είναι γεμάτη από περιστατικά αυτοθυσίας για την προστασία της Ελληνικής σημαίας αφού με το αίμα τους πολέμησε όλο το Έθνος για να κυματίζει περήφανα στα Ελληνικά εδάφη. Επίσης ποιός μπορεί να ξεχάσει τι είχε συμβεί στα Ίμια και στην Δερύνεια όπου το 1996 οι ήρωες μας έγιναν οι ίδιοι σημαία και θυσιάστηκαν για τα ιδανικά που συμβολίζει η γαλανόλευκη..

Ταυτόχρονα ας μην ξεχνάμε πως:
1.       Η Ελληνική Σημαία εκπροσωπεί το Έθνος και την πατρίδα μας. Ενώ σε περίπτωση πολέμου η σημαία πρέπει να φυλάσσεται και προστατεύεται ακόμα και με την ζωή μας.

2.       Σε περίπτωση που μια σημαία φθαρεί, τότε καίγεται, αλλά ΠΟΤΕ δεν πετιέται στα σκουπίδια. Στα σκουπίδια μπορούν να πεταχτούν μόνο οι στάχτες.

3.       Η Σημαία χρησιμοποιείται μόνον σε έπαρση επί ιστού. Απαγορεύεται η οποιαδήποτε άλλη χρήση της (π.χ. κρέμασμα κουρτίνας, διακοσμητικό, ένδυμα, κ.λπ.)

4.       Κατά την έπαρση της Ελληνικής Σημαίας στεκόμαστε όλοι προσοχή. Ο σημαιοφόρος αίρει γοργά και κατά την διάρκεια της Έπαρσης της Σημαίας ψάλλετε ο Εθνικός Ύμνος.

5.       Εάν υπάρχουν πολλές σημαίες τότε η Ελληνική πρέπει να βρίσκεται στο ίδιο ύψος ή ψηλότερα από τις υπόλοιπες.

6.       Κατά την υποστολή της Σημαίας στεκόμαστε προσοχή. Ο σημαιοφόρος υποστέλλει αργά.

7.       Κατά την ημέρα πένθους η Σημαία κυματίζει μεσίστια και αφού ο σημαιοφόρος τελειώσει την έπαρση, τότε προχωρεί σε υποστολή μέχρι το μέσο του ιστού.

8.       ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η Ελληνική Σημαία να αγγίζει το έδαφος για οποιονδήποτε λόγο. Σε περίπτωση που η Σημαία είναι πολύ μεγάλη, η έπαρση πρέπει να γίνεται από τον σημαιοφόρο και με την βοήθεια του παραστάτη. Το ίδιο πρέπει να γίνεται και κατά την υποστολή της Σημαίας.


Γραφείο Τύπου
Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.
Περισσότερα ...

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

Επέτειος μνήμης για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης


Έπειτα από την επιτυχή προέλαση του Ελληνικού Στρατού στην Ελασσόνα (11 Οκτωβρίου 1912) ανέκυψε ένας μείζον προβληματισμός σχετικά με την πορεία που θα έπρεπε να ακολουθήσει ο Ελληνικός Στρατός. Το Ελληνικό Στρατηγείο με αρχηγό τον Διάδοχο Κωνσταντίνο, θεωρούσε ότι η πορεία του ελληνικού στρατού θα έπρεπε να καθοριστεί ανάλογα με τις κινήσεις του οθωμανικού στρατού, με τη σκέψη ότι βασικός στρατιωτικός στόχος σε ένα πόλεμο είναι η νίκη του αντίπαλου στρατού και όχι η κατάληψη θέσεων. Η πολιτική ηγεσία θορυβημένη από την νικηφόρα πορεία του βουλγαρικού στρατού και την πορεία του προς τη Θεσσαλονίκη, θεωρεί ότι οι ελληνικές δυνάμεις θα πρέπει να κινηθούν άμεσα στην πόλη.

Στις 13 Οκτωβρίου 1912 αφού είχε ακολουθήσει η κατάληψη της Κοζάνης ο Διάδοχος Κωνσταντίνος δέχεται τηλεγράφημα από τον υπουργό Εξωτερικών κύριο Κορομηλά ο οποίος απαριθμούσε τις νίκες των αντίπαλων στρατευμάτων χωρίς να κάνει καμία αναφορά στις επιτυχίες του Ελληνικού στρατού, υποδεικνύοντας τις επόμενες κινήσεις του στρατού. Η οργισμένη απάντηση του Διάδοχου Κωνσταντίνου έφτασε άμεσα : «Ευχαρίστως εμάθαμε τας επιτυχίας του βουλγαρικού, σέρβικου και μαυροβουνιωτικού στρατού» ... «αποτελεί κατόρθωμα του ελληνικού στρατού απαιτήσαν ολόκληρον την έντασιν των δυνάμεων του, δυνάμενον να τιμήση οιονδήποτε στρατόν, τον οποίο δεν παραγνωρίζεται ούτε να υποτιμάται» και κατέληγε φανερά εκνευρισμένος με την εξής φράση « Θα εξακολουθήσω με την αυτήν έντασιν δυνάμεων επιδιώκων την καταστροφή του εχθρού επί τη βάσει του σχεδίου το οποίον προδιέγραψα και του οποίου τον αντικειμενικόν σκοπόν μόνος εγώ είμαι αρμόδιος και υπεύθυνος να κανονίζω. Παρακαλώ δε υμάς όπως ευαρεστούμενος μη προσπαθήτε όπως επηρεάζητε την διεύθυνσιν των επιχειρήσεων».

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, ο Ελευθέριος Βενιζέλος απέστειλε τηλεγράφημα με το οποίο ζητούσε ενημέρωση και κατέληγε ως εξής « Αναμένω να μοι γνωρίσετε την περαιτέρω διεύθυνσιν ην θα ακολουθήσει η προέλασης του στρατού Θεσσαλίας. Παρακαλώ μόνον να έχετε υπ' όψιν ότι σπουδαίοι πολιτικοί λόγοι επιβάλλουσι να ευρηθώμεν μίαν ώραν ταχύτερον εις την Θεσσαλονίκην». Όμως οι σχετικές διαταγές για προέλαση προς τη Θεσσαλονίκη είχαν ήδη εκδοθεί απο τον Διάδοχο Κωνσταντίνο.

Έπειτα από την επιτυχημένη μάχη των Γιαννιτσών ο ελληνικός στρατός φτάνει έξω από την πόλη της Θεσσαλονίκης στις 25 Οκτωβρίου 1912. Εκεί ξεκίνησαν πυρετώδεις διαπραγματεύσεις μεταξύ του Διαδόχου Κωνσταντίνου και του Ταξίν Πασά σχετικά με την παράδοση της Θεσσαλονίκης. Ο Διάδοχος απαιτούσε την παράδοση του οπλισμού του τούρκικου στρατού αλλά και την καθολική παράδοση των τούρκικων στρατιωτικών μονάδων της πόλης. Έπειτα από σκληρές διαπραγματεύσεις τελικά ο Ταξίν Πασάς απεδέχθη τους όρους του Διαδόχου και την νύχτα της 26 Οκτωβρίου-27 Οκτωβρίου 1912 οι αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού Ιωάννης Μεταξάς και Βίκτωρ Δούσμανης στο Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης υπέγραψαν το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης στον ελληνικό στρατό.

Μη γνωρίζοντας την επιτυχή έκβαση της διαπραγμάτευσης του Διαδόχου Κωνσταντίνου ο οποίος επιθυμούσε να διασφαλίσει των πλήρη αφοπλισμό των οθωμανικών στρατευμάτων ώστε να μην διεξαχθεί μάχη εντός της πόλης με δυσάρεστες συνέπειες στον άμαχο πληθυσμό, ο Ελευθέριος Βενιζέλος έστειλε το ακόλουθο τηλεγράφημα προς το Διάδοχο Κωνσταντίνο και στο Βασιλέα Γεώργιο Α' το οποίο έλεγε: «Παραγγέλλεσθε ν' αποδεχθήτε την προσφερόμενης υμίν παράδοσιν της Θεσσαλονίκης και εισέλθητε εις αυτήν ανευ τινος αναβολής. Καθιστώ υμάς υπεύθυνον δια πάσαν αναβολήν έστω και στιγμής».

Όμως όταν εστάλη το τηλεγράφημα ο Διάδοχος Κωνσταντίνος είχε ήδη συμφωνήσει και παραλάβει την πόλη οπότε απέστειλε την ακόλουθη απάντηση: «Συναισθάνομαι πλήρως την ευθύνην ην φέρω και παρακαλώ να μη μοι οπομιμνήσκηται τούτο δι' οποιαδήποτε υπόθεσιν. Εάν ώφειλον η ου να παραδεχθώ την παράδοσιν της Θεσσαλονίκης ήμην ο μόνος αρμόδιος να κρίνω ευρισκόμενος επί τόπου και επιβάλλω τους όρους . Απόδειξις δε το επιτευχθέν αποτέλεσμα»

Σύμφωνα με το πρωτόκολλο, παραδίνονταν ως αιχμάλωτοι 25.000 τούρκοι στρατιώτες και 1.000 αξιωματικοί. Στην κατοχή του ελληνικού στρατού περιέρχονταν όλος ο βαρύς και ελαφρύς οπλισμός του σχηματισμού (70 πυροβόλα, 30 πολυβόλα, 70.000 τυφέκια και πυρομαχικά). Το πρωί της 27ης Οκτωβρίου εισήλθαν στη Θεσσαλονίκη δύο τάγματα ευζώνων και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο Διοικητήριο, ενώ οι υπόλοιπες ελληνικές δυνάμεις άρχισαν να λαμβάνουν θέσεις στα υψώματα γύρω από την πόλη.

Στις 28 Οκτωβρίου 1912, τα ελληνικά στρατεύματα εισήλθαν θριαμβευτικά στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Την επόμενη ημέρα εισήλθε έφιππος στη πόλη ο Βασιλεύς Γεώργιος Α συνοδευόμενος από το Διάδοχο Κωνσταντίνο.

Ζήτω η ΕΛΕΥΘΕΡΗ - ΕΛΛΗΝΙΚΗ Θεσσαλονίκη

Γραφείο Τύπου
Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.
Περισσότερα ...

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Οκτωβριανά 1931. Η πρώτη «εξέγερση» των Ελλήνων στην Κύπρο


Συμπληρώνονται φέτος 86 χρόνια από την πρώτη εξέγερση των Ελλήνων της Κύπρου ενάντια στον άγγλο δυνάστη. Ήταν Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 1931 όταν πλήθη Λαού, αυθόρμητα βγήκαν στους δρόμους της Κυπριακής πρωτεύουσας για να διαμαρτυρηθούν για την αντιλαϊκή και ανθελληνική πολιτική της αποικιοκρατικής κυβέρνησης. Δύναμη τους και καθοδηγητής τους το αιώνιο αίτημα των Κυπρίων: Η Ένωση της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα.

Ο διάκονος Διονύσιος Κυκκώτης, αφού ύψωσε την Ελληνική σημαία, κάλεσε τους συγκεντρωθέντες να ορκιστούν, στο όνομα της Αγίας Τριάδας, πειθαρχία και πίστη προς την πατρίδα. Ακολούθως τα πλήθη υπό τους ήχους των καμπάνων και ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο ανηφόρησαν προς το Κυβερνείο και υπέστειλαν την αγγλική σημαία ζητωκραυγάζοντας υπέρ της Ενώσεως.

Στο μεταξύ στο κυβερνείο κατέφθασαν ένοπλοι άγγλοι αστυνομικοί, οι οποίοι συνεχώς προκαλούσαν το λαό. Οι διαμαρτυρόμενοι άρχισαν να προβαίνουν σε βίαιες εκδηλώσεις και ν' αρχίσουν να πυρπολούν τα αστυνομικά αυτοκίνητα και το τότε ξύλινο κτίριο του Κυβερνείου. Τότε εξήλθε του κτιρίου ο άγγλος διοικητής Λευκωσίας, ο οποίος κάλεσε τα πλήθη να διαλυθούν. Στην άρνηση τους έδωσε διαταγή στους αστυνομικούς να ανοίξουν πυρ. Από τους πυροβολισμούς πληγώθηκαν σοβαρά 15 διαδηλωτές, οι οποίοι μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο. Από αυτούς ο 18ετής Ονούφριος Αποστόλου Κληρίδης, ο οποίος υπέκυψε στα τραύματα του. Την ίδια ώρα σ’ όλες τις πόλεις και τα χωριά της Κύπρου βρίσκονται σε εξέλιξη συλλαλητήρια, καταλαμβάνονται αστυνομικοί σταθμοί και υψώνεται παντού η Ελληνική σημαία. Ο άοπλος λαός συγκρούεται με το στρατό σ’ όλο το νησί. Ο αριθμός των νεκρών ανήλθε στους 16 και των τραυματιών στους 60. Ακολούθησαν δύσκολοι καιροί για το νησί αφού οι άγγλοι αποικιοκράτες έλαβαν σκληρά μέτρα ως αντίποινα .

Την επόμενη μέρα ελήφθησαν αυστηρά μέτρα ασφαλείας όπως απαγόρευση κυκλοφορίας, λογοκρισία στα έντυπα και τέλος στο νησί κατέφθασαν 4 πλοία με Βρετανούς στρατιώτες. Επίσης η αποικιοκρατική κυβέρνηση συνέλαβε και εξόρισε κατηγορώντας τους ως κύριους υπαίτιους της εξέγερσης, τον Μητροπολίτη Κιτίου Νικόδημο Μυλωνά, (στα Ιεροσόλυμα) και τον Μητροπολίτη Κυρηνείας Μακάριο Β΄, (στην Αθήνα). Συνέλαβε επίσης 3 περίπου χιλιάδες τους οποίους φυλάκισε, βασάνισε αλλά και εξόρισε! Κατάργησε ακόμα την ελεύθερη εκλογή όλων των Αρχών και επέβαλε σκληρά μέτρα. Ακόμη απαγόρευσε την ίδρυση και λειτουργία κομμάτων και συντεχνιών κι επέβαλε ειδική φορολογία για να καλυφθούν οι ζημιές στο Κυβερνείο, κι όλα αυτά σε μια εποχή που η Κύπρος υπόφερε από μεγάλη ανομβρία και οικονομική δυσπραγία.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, απαγορεύτηκε οτιδήποτε θύμιζε Ελλάδα: Ελληνική σημαία, εθνικός ύμνος, φωτογραφίες ηρώων, χάρτες της Ελλάδας κ.α. Ακόμα και μολύβια και ρίγες με μπλε και άσπρες ραβδώσεις κατασχέθηκαν από τα παιδιά των σχολείων!

Η κυβέρνηση Ελευθέριου Βενιζέλου από την άλλη, συμβούλευσε τους Κυπρίους «να κάτσουν ήσυχοι και να μην προκαλούν προβλήματα στην φίλη και σύμμαχο Μ. Βρετανία.», με την κρυφή ελπίδα και τον ευσεβή πόθο πως με την πολιτική «του καλού παιδιού» οι άγγλοι θα έδιναν αυτονομία στους εξαθλιωμένους οικονομικά και καταπιεσμένους πολιτικά Κυπρίους.

Μέχρι την έναρξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου όμως, οπόταν η Αγγλία είχε ανάγκη τους Κυπρίους, με προκηρύξεις τους καλούσε να στρατολογηθούν και να «πολεμήσουν δια την Ελλάδα και την ελευθερία»! Και όταν οι άγγλοι πιστοί πάντα στο προσφιλές τους «διαίρει και βασίλευε» λησμόνησαν τις υποσχέσεις του, την σκυτάλη παρέλαβε η λεβεντογενιά της Ε.Ο.Κ.Α.

Γραφείο Τύπου      
Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.
Περισσότερα ...

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Γιορτή για εμάς μόνο η μέρα της ΕΝΩΣΗΣ με την Μάνα Ελλάδα


Ως Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ- Κ.Ε.Σ. δεν μπορούμε να γιορτάζουμε και να πανηγυρίζουμε την Ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν μπορούμε να γίνουμε χειροκροτητές του ενταφιασμού του ιερού αγώνος της ΕΟΚΑ. Σε διαφορετικές καταστάσεις και αν το όραμα των παιδιών του Διγενή πραγματοποιείτο τότε θα ήταν η λαμπρότερη γιορτή. Η γιορτή της ΕΝΩΣΕΩΣ της Κύπρου μας με την Μάνα Ελλάδα.

Τέτοιες μέρες το μαύρο πολιτικό σκηνικό στην Κύπρο, επισκιάζεται από χαρωπές και δοξαστικές ειδήσεις για την  «πολυπόθητη» ανεξαρτησία της Κύπρου. Η προπαγάνδα και η διαστρέβλωση των γεγονότων στο μεγαλείο της. Η ήττα , σε διπλωματικό επίπεδο, που μας προκάλεσε η ενέργεια του  «Εθνάρχη» Μακαρίου αλλά και του Γλαύκου Κληρίδη, απέναντι σε Κιουτσιούκ και Μεντερές, μας προκάλεσε δεινά όπως ο διχασμός, η τουρκοανταρσία και η εισβολή.

Γρήγορα και με τρόπο απαράδεκτο οι περισσότεροι Κύπριοι , Ξέχασαν τι προηγήθηκε της Ανεξαρτησίας της Κύπρου. όταν το 1950, η Εκκλησία, με δική της πρωτοβουλία διενέργησε δημοψήφισμα με σκοπό την προβολή του αιτήματος των Κυπρίων για αυτοδιάθεση και Ένωση με την μητέρα Ελλάδα, το 95,7% των Κυπρίων ψήφισαν υπέρ, μαζί τους και αριθμός τουρκοκυπρίων. Οι Άγγλοι αποικιοκράτες στερούν το δικαίωμα των κατοίκων της Κύπρου για  Ένωση. Ακολούθως, άμεση απάντηση ήταν ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας το 1955- 59 με κύριο σκοπό την απελευθέρωση από τον Αγγλικό ζυγό και την ένωση με τον υπόλοιπο εθνικό κορμό.

Οι Κύπριοι Αγωνιστές, επέδειξαν περίσσιο θάρρος και με αλτρουιστικές θυσίες, πρόταξαν το δικαίωμα μας για αυτοδιάθεση. Σύσσωμος ο Κυπριακός Ελληνισμός, από σκλάβος, μετατράπηκε σε ένα ανήμερο θεριό και υπονόμευσε την δύναμη του τεράστιου ιμπεριαλιστικού στρατού της Βασίλισσας. Κάποιοι όμως. Λογάριαζαν χωρίς την πολιτική εξουσία. Κάποιοι λύγισαν στις απειλές και τους εκφοβισμούς των ξένων και των εγχώριων εχθρών και προδοτών. Όπως είθισται, μέχρι και σήμερα, λαός και ηγέτες έχουν διαφορετικές φιλοδοξίες. Η ηγεσία, φθείρει αρχές και ιδανικά και σκοπεύει μόνο στην ύλη. Αντί της πρόταξης των εθνικών συμφερόντων , αποκλειστική τους μέριμνα είναι η εξαπάτηση του λαού που φροντίζουν να είναι μονίμως στην λήθη.

Μετά τον απελευθερωτικό αγώνα, οι Άγγλοι φέρνουν στην Κύπρο με την συναίνεση των ηγετών μας ένα κρατικό μόρφωμα με τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου. Έτσι οδηγηθήκαμε σε ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας (1/10/60) με ένα δικοινοτικό σύνταγμα που ήταν προσχεδιασμένο για κατάρρευση. Με σαφή αντιδημοκρατικά και διχαστικά στοιχεία. Αποτέλεσμα αυτού, η αποχώρηση των «τουρκοκυπρίων» και η απομόνωση τους σε θύλακες με την γνωστή πολιτική «διαίρει και βασίλευε». Παράλληλα, οι άγγλοι, πέτυχαν τον σκοπό τους, κατέχοντας μέχρι και σήμερα έδαφος χρησιμοποιώντας το ως βάσεις.

Σήμερα έχουμε ένα σύνταγμα το οποίο μας αποτρέπει από το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης το οποίο εφαρμόζεται μόνο από τους Έλληνες αφού η μουσουλμανική μειονότητα τώρα επιζητά ξεχωριστό κράτος. Αυτό λοιπόν πρέπει να γιορτάζουμε; Αυτό μας αναγκάζουν να γιορτάζουμε; Αρνούμαστε λοιπόν! Εμείς, ως γνήσιοι και ανιδιοτελείς ενωτικοί, συνεχίζουμε τον αγώνα μας και πολεμούμε το κάθε ανθελληνικό κατάλοιπο της Αγγλικής αποικιοκρατίας.

Ως Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ –Κ.Ε.Σ. τονίζουμε ότι δεν πρόκειται να σταματήσουμε να εναντιωνόμαστε και να υποδουλωνόμαστε στα όποια δοτά σχέδια προσπαθούν να μας πλασάρουν τα ξένα συμφέροντα. Ακόμη και σήμερα ως Κυπριακός Ελληνισμός απαιτούμε το ανυπέρβατο δικαίωμα της Αυτοδιάθεσης για την Κύπρο μας. Μέχρι τότε εμείς θα πολεμούμε το κατεστημένο που επικρατεί στον χαροκαμένο τόπο μας και θα εναντιωνόμαστε στην Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία την οποία προσπαθούν να μας πλασάρουν. Σκοπός μας είναι να απελευθερώσουμε την Κύπρο μας  από το δεσμά της κατοχής και να την Ενώσουμε στην αγκαλιά της ΜΑΝΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!!

Γραφείο Τύπου
Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ - Κ.Ε.Σ.
Περισσότερα ...

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

21 Σεπτεμβρίου 1956: Άλλοι 3 ήρωες οδηγούνται στην αγχόνη


Ξεχωριστό ήταν εκείνο το ξύπνημα της 21ης Σεπτεμβρίου του 1956. Ο ήλιος ήταν πιο φωτεινός από κάθε άλλο πρωινό. Άλλοι τρεις νέοι είχαν γίνει λαμπάδες στο βωμό της απελευθέρωσης της πατρίδας μας από τον Άγγλο κατακτητή. Ο 24χρονος Στέλιος Μαυρομμάτης, ο 22χρονος Μιχαήλ Κουτσόφτας και 22χρονος, πατέρας τριών παιδιών Ανδρέας Παναγίδης, έγραψαν με χρυσά γράμματα τα ονόματα τους στο πάνθεο των ηρωομαρτύρων αυτού του νησιού, προσφέροντας τη ζωή τους, για τον ανεκπλήρωτο πόθο του Ελληνισμού του νησιού. Την ΕΝΩΣΗ μετά της ΜΗΤΡΟΣ πατρίδος.

Από το λημέρι του, ο ξάδερφος του Στέλιου Μαυρομμάτη και μετέπειτα ο ένατος ηρωομάρτυρας της αγχόνης, Ευαγόρας Παλληκαρίδης, γράφει για τους τρεις ΛΕΒΕΝΤΕΣ ένα ποίημα με τίτλο «Το τελευταίο Τρίο απαγχονισμού»



«Γιατί μαυρίζει ο ουρανός κι ας είναι καλοκαίρι

λες κι η αυγή κατάμαυρο χαμπάρι θα μας φέρει.

Και να! Χτυπούνε πένθιμα κάθε χωριού καμπάνες
κλαίνε μαζί τρεις μάνες, μαζί των κι όλη η γη.
Κι είναι γλυκό το κλάμα τους, από χαρά λες κλαίνε
λόγια Σουλιώτου λένε στην πένθιμη σιγή.
Ποτέ δε θα πεθάνουνε, όσοι πεθάναν σήμερα.
Και της σκλαβιάς τα σίδερα θα σπάσουν κάποια μέρα
και θ’ ακουστούν ελεύθερα τραγούδια πέρα ως πέρα
στο ελληνικό νησί».



Όπως όλοι οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ και ιδιαίτερα όσοι γνώρισαν τον θάνατο μέσω της αγχόνης, έτσι και οι τρεις αυτοί ήρωες, αντιμετώπισαν τον θάνατο τους με ψυχραιμία, ανδρεία και περηφάνια. Ψυχραιμία που πήγαζε από την τεράστια πίστη που είχαν και οι τρεις στον Θεό. Ανδρεία για τα ιδανικά και τον σκοπό της ΕΟΚΑ που υπηρετούσαν και Περηφάνια για τα ονόματα, που θα άφηναν πίσω για τις οικογένειες τους.



Χαρακτηριστικό της ψυχραιμίας που επέδειξαν, το αναλυτικό ρεπορτάζ της εφημερίδας "Φιλελεύθερος" που παρακολούθησε από κοντά τις τελευταίες ώρες των μελλοθανάτων. Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι αγωνιστές είπαν «ότι αντιμετωπίζουν με μεγάλην αταραξίαν την επικειμένην εκτέλεσίν των. Στο κάτω-κάτω, προσέθεσαν, κάθε άνθρωπος οφείλει την ψυχήν του εις τον Θεόν. Ο Παναγίδης ανεφέρθη με συγκίνησιν διά την σύζυγόν του και τα τέκνα του. Συναισθάνομαι πλήρως, είπεν, ότι είμαι οικογενειάρχης με σύζυγον και τρία ανήλικα παιδιά, τα οποία εγκαταλείπω τελείως απροστάτευτα και άνευ περιουσίας. Αλλά βαδίζω προς τον θάνατον βέβαιος ότι τόσον οι συγγενείς όσον και οι φίλοι μου και εν γένει οι συμπατριώται μου θα τα φροντίσουν….» (Βλ. «Ο Φιλελεύθερος», 20.9.1956).



Συγγενείς των μελλοθανάτων, μιλώντας στον «Φ» είπαν ότι «εύρον τους νέους εντελώς ψυχραίμους, ετοίμους να αντιμετωπίσουν τον θάνατο. Τον Μιχαήλ Κουτσόφταν εύρον οι οικείοι του ψάλλοντα θρησκευτικούς ύμνους και το ‘Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει’. Μόλις αντίκρισε την σύζυγόν του Ευγενίαν, της είπε: Θέλω να σταθής ανταξία μου, δεν θέλω κλάματα και λύπες. Προς την μητέραν του Ελένην Κυριάκου Κουτσόφταν είπεν ότι ήλθε η ώρα διά να δείξη ότι είναι πραγματική Ελληνίς μητέρα. Πρέπει να ξέρετε ότι όταν θα βαδίζω εις την αγχόνην την νύχταν της Πέμπτης θα ψάλλω τον εθνικόν μας ύμνον. Εν συνεχεία συνέστησεν εις τους αδελφούς και αδελφάς του, Πέτρον, Κώσταν, Παρασκευούν και Ολυμπιάδα να παρηγορήσουν την μητέρα των. Αδέλφια μου, είπε, θα πάω να εύρω τον μακαρίτην πατέρα μας» (Βλ. «Ο Φιλελεύθερος», 20.9.1956).



Ομιλών εκ μέρους όλων ο Στέλιος Μαυρομάτης είπε τα εξής: "Αισθανόμεθα απόλυτον γαλήνην, διότι είμεθα πεπεισμένοι ότι ο Θεός μας έχει ήδη συγχωρήσει και μας συμπαρίσταται. Ενθυμούμεθα τα λεχθέντα υπό του Θεανθρώπου ότι απήλλαξε τον άνθρωπον από τον φόβον του θανάτου και ότι δεν πρέπει να φοβήται κανείς οιανδήποτε περίστασιν, εάν χάνεται με το σώμα του, αφήνει όμως την ψυχήν του ενέπαφον’. Ο Μαυρομάτης είπε τα εξής: ‘Είμαι ευχαριστημένος διότι μου εδόθη η ευκαιρία να γνωρίζω την ημέραν του θανάτου μου και να ετοιμαστώ πλήρως διά να την αντιμετωπίσω. Η μόνη μου μελαγχολική σκέψις είναι το μέλλον της οικογενείας μου και ιδιαιτέρως των δύο ανυπάνδρων αδελφών μου, πολύ περισσότερον μάλιστα που ο πατήρ μου είναι ήδη ηλικιωμένος. Λυπούμαι όταν σκέπτωμαι ότι ούτος είναι υποχρεωμένος να εργάζεται σκληρά εις τα γηρατεία του’» (Βλ. «Ο Φι λελεύθερος», 20.9.1956). 



Οι τρεις νέοι οδηγήθηκαν στην αγχόνη στις 00:45. Εκατοντάδες φυλακισμένοι έψελναν μαζί τους τον Εθνικό μας Ύμνο. Έφτασαν μπροστά στο ικρίωμα της Αγχόνης. Έψελναν ξανά και ξανά τον Εθνικό Ύμνο, μέχρι που ο γδούπος της καταπακτής πάγωσε για λίγο τις φυλακές. Αλλά αμέσως μέσα σε κλίμα συγκίνησης οι κρατούμενοι φώναζαν "ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ".





Παναγίδης Ανδρέας
Γεννήθηκε στο χωριό Παλαιομέτοχο, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 14 Νοεμβρίου 1934.



Γιός της οικογένειας Γρηγόρη Παναγή και Δέσποινα Χατζηκυριάκου Παναγή, μαζί με τρία αδέρφια. Την Μαρία, την Άννα και τον Κυριάκο. Ήταν παντρεμένος με την Γιαννούλα Ανδρέα Παναγίδη, ενώ είχε και τρία παιδιά. Τους Αριστείδη, Δέσπω και Αυγή.



Ο Ανδρέας Παναγίδης τελείωσε το δημοτικό σχολείο Παλαιομετόχου και εργαζόταν στην κουζίνα του αγγλικού στρατού στο αεροδρόμιο Λευκωσίας. Με την έναρξη του αγώνα προσφέρθηκε να υπηρετήσει στις τάξεις της ΕΟΚΑ, μαζί με το φίλο του ήρωα Μιχαήλ Κουτσόφτα. Η σταθερή και αμετακίνητη επιμονή τους έπεισε τον ιερέα Παλαιομετόχου Παπαλευτέρη να τους ορκίσει.



Η πρώτη δράση του Παναγίδη ήταν η ύψωση της ελληνικής σημαίας. Σε έρευνα που έκαμε Άγγλος στρατιώτης στην τσάντα του, στον τόπο της εργασίας του, αμέσως μετά την εκτέλεση των Καραολή και Δημητρίου, βρήκε μια ελληνική σημαία και ζήτησε από τον Ανδρέα να του σκουπίσει με αυτή τα παπούτσια του. Τόση ήταν η προσβολή που ένιωσε ο Ανδρέας, ώστε ήλθε στα χέρια μαζί του κτυπώντας τον άγρια. Όταν πήγε στο σπίτι, έστειλε τη γυναίκα του και του έφερε τα περίστροφά του που της είχε δώσει να του κρύψει. Την επομένη, όταν πήγε στη δουλειά του στο αεροδρόμιο, μαζί με το Μιχαήλ Κουτσόφτα και έναν άλλο αγωνιστή, επιτέθηκαν και σκότωσαν τον Άγγλο σμηναγό Πάτρικ Τζων Χέιλ μέσα στο γραφείο του. Συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Απαγχονίστηκαν και οι δυο με το Στέλιο Μαυρομμάτη.



Συγκλονιστικός ήταν ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε το θάνατο τόσο ο ίδιος όσο και οι δικοί του, που τον αποχαιρέτησαν με το τραγούδι στα χείλη και με τα χέρια ψηλά σε μια θερμή εξ αποστάσεως χειραψία. "Τι τιμή στο παλικάρι..." βροντοφώναξε ο πατέρας του. Τα πατριωτικά τραγούδια των τριών μελλοθανάτων και των άλλων φυλακισμένων δόνησαν τις φυλακές.



Ανεκτίμητης αξίας κληρονομιά, άφησε στα παιδιά του "ένα τιμημένο όνομα", όπως ο ίδιος τους έγραψε λίγα λεπτά μετά την ειδοποίηση, ότι χαράματα της Παρασκευής, 21 Σεπτεμβρίου 1956, θα οδηγείτο στην αγχόνη.





Κουτσόφτας Μιχαήλ
Γεννήθηκε στο Παλαιομέτοχο, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 12 Νοεμβρίου 1934.



Γιός της πολύτεκνης οικογένειςας του Κυριάκου και της Ελένης Κουτσόφτα, ενώ είχε ακόμη 5 αδέρφια. Τους Κώστα, Ολυμπιάδα, Πέτρο, Άννα και Παρασκευή. Ήταν παντρεμένος με την Ευγενία Κουτσόφτα



Ο Μιχαήλ Κουτσόφτας αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο Παλαιομετόχου και εργαζόταν σε νηματουργείο ως βαφέας. Με την έναρξη του αγώνα προσφέρθηκε να υπηρετήσει στις τάξεις της ΕΟΚΑ. Λόγω όμως της αριστερής ιδεολογίας του, αλλά και του ότι ήταν ορφανός από πατέρα και είχε τη μικρή του αδελφή ανύπανδρη, υπήρχαν επιφυλάξεις. Τελικά η σταθερή και αμετακίνητη επιμονή του έπεισε τον ιερέα Παλαιομετόχου Παπά Λευτέρη να τον ορκίσει.



Η πρώτη του δράση ήταν η ύψωση της ελληνικής σημαίας στην κορυφή των ευκαλύπτων στο κέντρο του χωριού του, την οποία κατέβαζαν οι Άγγλοι. Ένα βράδυ έκοψε, με το φίλο του Ανδρέα Παναγίδη, τα κλαδιά των ευκαλύπτων, για να μη μπορούν οι στρατιώτες να κατεβάσουν τη σημαία. Εκείνοι έκοψαν τα θεόρατα δέντρα από τη ρίζα.



Ο απαγχονισμός του Καραολή και του Δημητρίου αναστάτωσαν τον Κουτσόφτα τόσο πολύ που εγκατέλειψε τη δουλειά του και για μερικές μέρες κατόπτευε το αεροδρόμιο Λευκωσίας, όπου στάθμευαν Άγγλοι στρατιώτες, αναζητώντας τόπο και τρόπο να ανταποδώσει το πλήγμα. Σε συμβουλές της μάνας του να προσέχει, απάντησε :



"Για την ελευθερία της Κύπρου μας όλοι ανοίξαμε τα στήθη, μητέρα."



Στις 16 Μαΐου, έξι μέρες μετά την εκτέλεση του Καραολή και του Δημητρίου, αφού πέρασε από τον Παπά Λευτέρη και του ζήτησε να σταθεί προστάτης της αδελφής του, αν τυχόν συλληφθεί, έφυγε με τους φίλους του Ανδρέα Παναγίδη και Παρασκευά Χοιροπούλη, για το χώρο του αεροδρομίου Λευκωσίας, όπου επιτέθηκαν και σκότωσαν τον Άγγλο σμηναγό Πάτρικ Τζων Χέιλ μέσα στο γραφείο του. Καταδιώχθηκαν και συνελήφθησαν από αγγλικά στρατεύματα. Ο Μιχαήλ Κουτσόφτας και ο Ανδρέας Παναγίδης εκτελέστηκαν μαζί με το Στέλιο Μαυρομμάτη στις 21 Σεπτεμβρίου 1956. Ο Χοιροπούλης, επειδή ήταν ανήλικος, καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση.





Μαυρομμάτης Στέλιος
Γεννήθηκε στο χωριό Λάρνακας της Λαπήθου, της επαρχίας Κερύνειας, στις 15 Νοεμβρίου 1932. Γιός της οικογένειας του Χριστόφορου και της Ελένης Μαυρομμάτη. Είχε ακόμη 3 αδέρφια.Την Μαρία, την Ειρήνη και τον Κώστα.



Ο Στέλιος Μαυρομμάτης τελείωσε το δημοτικό σχολείο στο χωριό του και την Εμπορική Σχολή Σαμουήλ στη Λευκωσία. Εργάστηκε για δυο χρόνια στον αγγλικό στρατό στο Σουέζ και στη συνέχεια εργαζόταν στο αγγλικό αεροδρόμιο Λευκωσίας ως γραφέας μέχρι τη σύλληψή του. Ήταν μέλος της επιτροπής των σωματείων ΣΕΚ και ΘΟΙ στο χωριό του, στην ίδρυση των οποίων πρωτοστάτησε ο πατέρας του. 



Με την έναρξη του αγώνα εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ και πήρε μέρος σε επιχείρηση δολιοφθοράς εναντίον αεροπλάνων των Άγγλων. Συνέβαλε επίσης ουσιαστικά στη συλλογή των κυνηγετικών όπλων από ιδιώτες στην περιοχή Λευκωσίας. Έδρασε ιδιαίτερα στην περιοχή των οδών Λήδρας και Ονασαγόρου, την οποία οι Άγγλοι είχαν ονομάσει "μίλι του θανάτου". Μεταξύ των συνεργατών του ήταν και ο ξάδελφός του Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Στενοί συνεργάτες του στη μεταφορά και απόκρυψη οπλισμού, καθώς και στη φιλοξενία και φυγάδευση καταζητουμένων προσώπων ήταν και οι γονείς και τα αδέλφια του.



Σε μια ανεπιτυχή επίθεση του ιδίου και των δυο συναγωνιστών του εναντίον του Βρετανού σμηνία Νόρμαλ Άλφρεντ και του αεροπόρου Λώρενς Ληθ της βρετανικής βασιλικής αεροπορίας στην οδό Αγίου Παύλου στον Άγιο Δομέτιο Λευκωσίας, ο Στέλιος Μαυρομμάτης ανακόπηκε κατά την αποχώρηση από Άγγλο κάτοικο της περιοχής και συνελήφθη από τους δυο Άγγλους αεροπόρους. Καταδικάστηκε σε θάνατο και απαγχονίστηκε μαζί με τους Ανδρέα Παναγίδη και Μιχαήλ Κουτσόφτα. Αξιοζήλευτο είναι το θάρρος με το οποίο αντιμετώπισε την εκτέλεσή του και το οποίο ο ίδιος περιγράφει στις δυο τελευταίες του επιστολές.



Σε έρευνες που έκαναν Άγγλοι στρατιώτες στο πατρικό του σπίτι, μετά την εκτέλεσή του, εκπυρσοκρότησε το όπλο ενός στρατιώτη πληγώνοντας την αδελφή του Μαρία στη σπονδυλική στήλη και καθηλώνοντάς την από τα 27 της χρόνια σε αναπηρική καρέκλα.



Γραφείο Τύπου
Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.
Περισσότερα ...

Προεκλογικό βίντεο 2016

Ένωση Κυπρίων Φοιτητών Αθήνας-Πειραιά ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.